تشنگی

آب آبی است

وقتی که تشنه نیستم

آبی مثل آب خنک جاری است

وقتی که تشنه ام اما

آب خواب می شود

من دست خواب را می گیرم

از لابلای راه بیراهه ها به سر حوض می برم

نگاه کن—

می گویم و خواب

آب می شود

تنهاییت

ای ما

ای همیشه

وقتی که آینه در بهت چشم ها می ترکد

دستم را بگیر

از کوچه تا افق سرخ آبی برو ، رها کن، برگرد

من با تو نیز تنهایم

..

..

وقتی  کوزه های آب ..  سنگین ..  روی شانه هاتان بود

من با شما نبودم

وقتی که کوزه های سنگین از روی شانه هاتان

افتاد..

همین حوالی

زیر آسمانی

ستاره های طاق و جفت را می شمردم

اقبالم گاه نیک می افتاد گاهی بد

گاهی آنقدر بد که کسی کوزۀ آبی را

زمین می گذاشت

تا سنگی به جانبی پرتاب کند

که من باشم

شمع را

و شیشۀ  شراب را

می گیرانم

هنوز یک قطره از شب باقیست

یک جرعه از من

در ابتدای صبح

به خواب می روم روز را در انتظار خویش به خمیازه می کشانم

بیداری از نیمروز بیخوابی

آغاز می شود

تا غروب شب زنده داری

تو می آیی

شمع را می گیرانی

و شیشۀ شراب را

هنوز یک قطره از شب باقیست

یک جرعه از من

سرگیجه

وقتی که ما کتک می خوردیم

در خواب و

بیدار می شدیم

کتک می خوردیم

وقتی کنار بغض ها

کنار چشمۀ چشم هامان

کتک می خوردیم

از دست های باز

از دست های بسته

از پشت دست

که مثل پشت چشم های شما خارخار بود

کتک می خوردیم

وقتی که مثل گیج گیج سرگیجه ما را جویده بودیم و

گیج تف کرده بودیم

وقتی که ما آنقدر خورده بودیم که از نسیم کتک می خوردیم از ستاره های سوسوزن کتک می خوردیم و بغضمان

نمی ترکید و از  شیار لبهامان جاری نمی شد، جاری شدیم ایستادیم سنگ شدیم

نشستیم

ننشسته

حالا صدای خنده خرخر از ته دلمان می آمد

ما

بی آنکه اشک هامان را

تا ته گریسته باشیم

خندیدیم

دامن دامن خندیدیم

دامن

وقتی که باد می آمد بالا می رفت

وقتی که دستی از جایی بر می خواست

بالا می رفت

آبی روی سرخ

سرخ روی زرد موج می زد

زرد، سیاه می شد

ما سیاهکبود می شدیم

می دانستیم که “صبح روشن” کنار پنجره است

روشنی…  مثل چشم های دریدۀ دیروز

توی چشم های  ما

که می ترسیم

زل زده

و می آید..  می آید فردا و ما صدای خرخرمان می آید

از زیر خنده هامان

*

حالا چگونه بود که پلک هایت را

به هم زدی با حیرت و ..

چشم هایت را مالیدی ؟

شاید ما

که مثل پروانه ها و کبوترها

زیباییم

خار داریم

ها؟

شاید ما

حتی زبانمان

خارخار شده ست

ها؟

ماه و مرد

مردانی که من بر سنگفرش سرد خیابان چیدم

حرفی نمی زدند

حتی از نگاهشان برقی نمی جهید

او ایستاده مثل نفس در تنگنای من

پر پروانه ام را می ساید روی گونۀ گل هایم

ابرهای آبی بر سنگفرش ترد چانۀ من می بارد اما

صدای خنده ام را می دزدد

من می خندیدم خندیدم می خندیدم

خنده ام را می دزدد  مثل کبوتری  تا از کلاه سیاهش

خرگوش مضطربی بیرون بیاورد مثل من

که از کلاه سیاهی بیرون جهیده ام

اما صدای خنده چگونه پرید

از لب های من روی لب هایش

مردانی که من بر سنگفرش سرد خیابان چیدم

مثل ماه ساکت بودند و

سرد بودند

مثل ماه

از پشت چشم های نقره ای شان می گفتند:

نه، نمی گفتند، من می گفتم،

می گفتم: عروس کدامیک از خاطرات خستۀ خود بودی..

و می گفتم: دستش چرا نمی ماند، دستش چرا..

و می گفتم

به بال پروانه ها که در مسیر خواب خیابان جاری بودند، می گفتم،

چرا نمی پرسد..

برای گونۀ گل هایم که مثل بال کبوتر آبیست

یک آسمان قرمز بس بود

چرا نمی پرسد

رنگ

با چشم های سبز

آسمان آبی است

عینکت را که روی آبی می گیری

آب، خاکستری است

موج بر می دارد خاکستر

آبی ها و سبز ها را

آب می برد

حالا

هی بیا گل کن

گل ها بوی خاکستر دارند

و تو می پرسی

عزیزم   چرا    دیشب نگاهت که می کردم  چشم هایت ابری بود

عینکت را که روی آبی می گیری

موج بر میدارد خاکستر

سبزها و آبی هایت را آب می برد

راستی خواب کی را می دیدی  دیشب که

لب هایت چین بر می داشت ترک می خورد

روی گونۀ من

اه     باز با عینک خوابیدم

مورچه

اگر دلم راه می رفت

مثل مورچه

اگر دلم می تنید

مثل عنکبوت

هر روز تا شب شادی شکار می کردم

اگر دلم می بارید

مثل باران

اگر تو مثل قارچ می روییدی

روی دامن خیسم

منجوق

یادت هست

لباس عروسیم را شکافتم

تورهای منجوق دوزیش را

برای یک سیر همآغوشی

گرو گذاشتم

یادت هست

شمعدانی هایم را

برای یک چنگه لبخند

من

دیروز

همان دور و بر

کنار مهتاب و جوبار

افتاده بود

پیدا نبود

من دست خودم را گرفته بودم

کنار غربت بی پایانی نشانده بودم

*

آفتاب غروب می کرد

تا از پیچ پیری گذر کنم

دست خودم را ول نمی کردم